In Memoriam

 
Arie van Damme
Piet Vastenhout
Jan van Baal
Joop Buis
Peter van der Steen
Marius van den Heuvel
Co Klootwijk
 


In memoriam
Arie van Damme





In 1996 kwam een aantal leden van de Gereformeerde Kerk van Nieuw-Vennep, die al met pensioen of de vut waren of dat al spoedig zouden gaan, maar ook mensen die nog volop in het arbeidsproces stonden, bijeen met het motto: ”kunnen we iets betekenen voor hen, die het veel minder in deze wereld hebben; op welk terrein dan ook”?
Al spoedig kwam deze groep mensen in contact met de ‘Stichting Hoop voor Albanië’.
Deze Stichting had banden met een ziekenhuis in Gramshi-Albanië.
Het vernieuwen van toiletgelegenheden daar ter plaatse was een bittere noodzaak.
Op dit verzoek werd door de groep ingegaan en voorbereidingen werden getroffen.
Besprekingen met genoemde stichting werden toen gevoerd door een kleine kerngroep van de Werkgroep, waar ons zeer gewaardeerde lid, de Heer Arie van Damme, inmiddels voorzitter van was.
De revolte in Albanië, die uitbrak één dag voor vertrek van de Werkgroep, maakte het echter niet mogelijk om dit project uit te voeren.

Korte tijd later werd contact gezocht met ‘Dorcas’ te Andijk, welke besprekingen resulteerden in een aantal werkprojecten in Roemenië en Oekraïne. In dit alles was Arie van Damme HET GEZICHT van de Werkgroep. Vergaderingen van de Werkgroep, die hij op voortreffelijke wijze leidde, begonnen of eindigden steevast met een gedicht dat steeds betrekking had op de naaste, ver weg of dichtbij.

Op zondag, 1 juli 2001, de dag na zijn verjaardag, werd de Werkgroep, die toen al de vorm van een Stichting had aangenomen, geconfronteerd met het geheel onverwacht overlijden van Arie in die afgelopen nacht.
In hem verloor de Stichting Werkgoep Oost Europa een van haar pioniers van het eerste uur.

Arie van Damme was zeer punctueel. Hij onderhield het contact met de leden op een bijzonder fijne wijze en hem ontging niets. Arie was ook zeer sociaal ingesteld. Hij was uitermate meelevend; voelde zich betrokken bij het wel en wee van anderen. Hij was ook iemand die, waar nodig, de helpende hand bood; daadwerkelijk doch ook financieel.

Arie van Damme had ook de nodige vragen. Als je hem ergens mee confronteerde, was zijn stereotype opmerking vaak: "Daar heb ik geen antwoord op”. Op het gebied van het geloof had hij het soms erg moeilijk met een vraag als deze: ”Waarom laat God zoveel ellende en ongerechtigheid in deze wereld toe?” Hij kon dat in zijn leven niet rijmen, maar het gaf hem toch ook verlichting als hij merkte dat zovelen met dergelijke vragen worstelden. Hij liet echter de moed niet zakken, als hij geen antwoord kreeg. Nee, hij bleef naarstig zoeken naar het hoe en waarom, o.a. door het bezoeken van leerhuizen.
Nadat hij zijn diakenschap in de Gereformeerde Kerk had neergelegd, kon hij zich met nog meer elan inzetten voor het werk van de Werkgroep, welke hem zeer dierbaar was.

Stichting Werkgroep Oost Europa is veel dank verschuldigd aan Arie van Damme voor het zeer vele werk dat hij voor de Werkgroep heeft verricht, waarbij niet onvermeld mag blijven dat - mede op zijn initiatief - de Werkgroep de vorm van een stichting heeft gekozen.

In de vergadering van juli 2001 heeft de Werkgroep Arie van Damme herdacht en hem in de handen gegeven van Zijn Heer, die hij hartelijk liefhad.

Joop Buis, secretaris

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

In memoriam
Piet Vastenhout





Tijdens de ledenvergadering van 15 maart 2007, als voorbereiding op het vertrek van de eerste ploegen naar ons nieuwe project in Gaiceana, Roemenië, moest Piet Vastenhout melden dat hij deze reis helaas niet meekon.
Hij ging een kleiner huis voor zichzelf bouwen, in zijn achtertuin, dat hij wilde betrekken met Annie, de nieuwe liefde in zijn leven, zodat zijn jongste zoon het ‘ouderlijk huis’ kon betrekken.

Helaas heeft het zo ver niet meer mogen komen.
In een tijdsbestek van een paar maanden bleken de klachten die hij had niet veroorzaakt te worden door maagproblemen, maar door een kwaadaardig gezwel dat zich inmiddels genesteld had tussen zijn lever en zijn alvleesklier. De artsen konden niets anders meer voor hem doen dan hem medicijnen meegeven om de pijn te bestrijden.
Piet overleed in de nacht van 24 op 25 juni.

Op vrijdag 29 juni hebben wij afscheid van hem genomen, wandelend vanuit zijn huis naar de kerk, gevolgd door een indrukwekkende viering waarin het veelzijdige leven van Piet herdacht werd. Daarna vond de begrafenis plaats op het kerkhof achter de kerk. Na afloop werd ‘hulde’ gebracht aan deze grote kleine man, ‘Witte’ Piet Vastenhout.

Kort voor zijn overlijden hebben wij hem nog het volgende gedicht mogen aanbieden:

NIET ZINLOOS

Je was druk bezig, stond midden in het leven, en ineens werd alles je uit handen geslagen.
Daar zit je, moe en uitgeblust in je stoel.
Daar lig je, bleek en weerloos tussen de witte lakens.
Weggeschoven naar de marge van het bestaan.
Het kan nog maanden duren, misschien wel een jaar. Dan is het met je gebeurd.
Daar lig je – met als enig perspectief: de dood.
Is er iets dat je kan troosten? Het lijkt maar beter te zwijgen.
Is ieder woord niet misplaatst? Het laatste woord is tóch aan de dood!…
Tóch valt er wat te zeggen. Want je hebt geleefd. Je ging op weg en je ontplooide je.
Je hebt al een hele geschiedenis achter je.
Nu heb je het gevoel, dat je naderende einde alles wat je tot nog toe hebt beleefd totaal ontkracht.
Je ervaart het als tevergeefs. Maar zo doe je jezelf toch tekort.
Dat er amper meer een vervolg komt op de jaren die achter je liggen, maakt die jaren niet zinloos!
Ze behouden hun eigen betekenis.
Ze hebben een waarde, een eigen kwaliteit, waar niet aan getornd kan worden. Zelfs niet door de dood.
Ook al heb je weinig toekomst meer, je bent een mens met geschiedenis.
Je hebt acte de présence gegeven. Je was en bent iemand met een eigen naam, een eigen gezicht.
En daarin ben je de dood te machtig. Daar heeft hij niet van terug.
Helemáál niet, wanneer die eigen naam en dat eigen gezicht af en toe volliepen met het meest menselijke en het meest goddelijke dat er bestaat – met liefde.
Met veel liefde heb jij je ingezet voor je gezin, voor je dieren, voor je collega’s, voor je vrienden, voor de mensen die het zoveel minder hebben dan wij. Dat maakt jouw leven zinvol en ook daarin leef je voort.
Werkgroep Oost Europa en Piet Vastenhout blijven voor altijd met elkaar verbonden.
Door de liefde voor anderen.


(naar een tekst van Hans Bouma)


Piet was een zeer betrokken en actief lid van onze Stichting Werkgroep Oost-Europa.
De wijze waarop hij onze activiteiten steunde was hartverwarmend.
Met de voor hem kenmerkende manier van werken was hij een grote steun bij het realiseren van onze projecten in Oekraïne en Roemenië.

We zullen Piet node missen, en hem blijvend herinneren als iemand die zich op bewonderenswaardige manier inzette voor de mensen in Oost-Europa. We zijn hem veel dank verschuldigd.
De familie wensen wij veel sterkte toe bij het verwerken van dit verlies.

Namens de Stichting Werkgroep Oost-Europa
Jan van Baal, voorzitter
Co Klootwijk, projectleider


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

In memoriam
Jan van Baal





Het jaar 2009 moest voor Jan van Baal een bijzonder jaar worden:
in april de opening van het medisch centrum in Gaiceana, en vervolgens een lange en spannende autoreis naar Mongolië waar hij met zijn Carry zo naar toe leefde.

Enorm trots was Jan, op zijn mensen en hun werk, tijdens de feestelijke overdracht van het gerealiseerde gebouw in Gaiceana op 24 april. Hij deelde volop in de vreugde van de plaatselijke bevolking, en straalde dit uit tijdens de interviews met de Roemeense pers die ook ruim vertegenwoordigd was.

Aan de daaropvolgende droomreis kwam in Rusland een abrupt einde toen Jan zich niet lekker voelde.
Terug in Nederland bleek na onderzoek dat hij een gezwel in zijn hoofd had.

Toen reguliere behandeling niet meer mogelijk bleek volgde een periode waarin moeilijke beslissingen genomen moesten worden. Hoop en moed werden geput uit de keuze voor een alternatieve behandeling, die erg veel van Jan en zijn omgeving vergde. Helaas bleef dit zonder resultaat.

Op 14 november 2009 is Jan overleden, en begonnen aan die andere lange en spannende reis.


Sinds 1 september 2001 was hij onze voorzitter, hoewel hij zichzelf ook graag waterdrager noemde wanneer letterlijk de handen uit de mouwen werden gestoken op het bouwterrein van onze projecten in Oekraïne of Roemenië.

Een vaardig bestuurder van onze vrijwilligersorganisatie, die talenten, tijd en energie wilde benutten voor medebewoners van deze wereld die het minder goed hebben getroffen dan wij, waar het gaat om huisvesting voor volwaardig onderwijs of goede zorg voor jong en oud.

Enthousiasme, betrokkenheid bij problemen, tact en geduld kenmerkten hem, maar hij was ook iemand die de touwtjes in handen had.

We willen Jan herinneren met de afsluitende woorden die hij gebruikte in een laatste berichtje aan ons voor zijn vertrek naar Mongolië:

Succes, het zal vast goed komen, zoals altijd!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

In memoriam
Joop Buis





Op 28 juni 2011 bereikte ons het droeve bericht dat onze oud-secretaris Joop Buis was overleden.

Twaalf jaar lang, van 1996 tot 2008, maakte Joop deel uit van een enthousiaste groep mensen, die iets willen betekenen voor de minder bedeelden in onze wereld; en dan met name voor kinderen.

Joop was één van de initiatiefnemers van deze groep, die in de beginjaren een echte pioniersclub genoemd kan worden.
De eerste benamingen waren "Albanië-renovatiegroep” en ”de Oost-Westgroep”.

Joop werd - gezien zijn capaciteiten - de notulist van deze groepen en zorgde er voor dat de datum en plaats van de vergaderingen werden aangekondigd. Geen wonder dat hij na oprichting van de Stichting Werkgroep Oost-Europa in 1999 tot secretaris werd benoemd.

Joop had een zeer leesbare manier van notuleren en een prachtig taalgebruik.

Binnen de groep etaleerde hij niet alleen zijn administratieve talenten, hij was ook een grote bindende factor, die altijd respectvol met een ieder omging. Was er eens spanning in de groep, dan masseerde Joop de plooien weer glad zonder iemand te beschadigen.

Bij zijn afscheid, als secretaris en lid van onze Werkgroep, in 2008, heeft Joop een terugblik nagelaten.
Daarin vermeldt hij 11 projecten waarbij onze Stichting was betrokken.
Bij enkele hiervan heeft hij zelf meegeholpen, want ook dat hoorde erbij.
Uit deze nalatenschap blijkt ook hoe begaan en betrokken hij was met de activiteiten van de Werkgroep, maar na zijn afscheid bleef hij zeer geïnteresseerd en wilde hij altijd weten met welke projecten de Werkgroep bezig was.

Joop vond het geweldig, dat hij de bouw van het multifunctionele dagactiviteitencentrum in Bacau (Roemenië) in april en mei van dit jaar 2011 via internet op de voet kon volgen.
De filmpjes, foto’s en verslagen vonden gretig aftrek in huize Buis.

Het kenmerkt de bescheidenheid van Joop als hij aan het eind van zijn terugblik stelt dat hij veel dank verschuldigd is aan de deelnemers van de Werkgroep, waardoor hij zijn werk als secretaris kon verrichten.
"In verbondenheid”, om met zijn eigen karakteristieke woorden te spreken.

Uit bovenstaande blijkt - omgekeerd - dat Stichting Werkgroep Oost-Europa veel dank verschuldigd is aan Joop Buis voor het vele werk dat hij heeft verricht.

Wij herinneren Joop in dankbaarheid.
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
In memoriam
Peter van der Steen
 
 
 
 
Peter was met pensioen gegaan en wilde iets doen waar hij volledig achter stond.
Via één van de leden van SWOENV hoorde hij wat de stichting deed. Met name ,,voor kinderen” trok hem erg aan. Peter gaf zich op als lid. Gezien zijn bouwachtergrond werd hij graag ingelijfd.
 
Peter was geen man die op de voorgrond trad. Hij vertelde ook niet waar hij goed in was.
Dat hij handig was, daar kwamen ze al gauw achter bij de groep. Ook dat hij een echte teamplayer  was.
De eerste keer dat hij kwam helpen was op de boerderij van Dirk de Kok, waar de kozijnen voor het Multifunctioneel Dagactiviteitencentrum in Bacau gegrond moesten worden, voor ze op transport gingen naar Roemenië. Hij stal daar meteen de harten van een aantal andere deelnemers die ook aan het schilderen waren.
 
Peter wilde graag mee om het gebouw te bouwen.
Maar toen kwam er een kink in de kabel; Peter kreeg bericht van zijn artsen dat hij een nare ziekte had met uitzaaiïngen. Hij had zich opgegeven om in september met een groep mee te gaan.
Goede raad was duur. Maar Peter zou Peter niet zijn, als hij de zaken niet positief zou benaderen.
Als de waarden van zijn bloed naar beneden zouden zijn gegaan, zou hij toch meegaan.
Dat geluk heeft hij wel gehad.
 
Na overleg met vrouw, kinderen en artsen ging Peet naar Roemenië. Hij heeft daar de tijd van zijn leven gehad. Hij was met een groep van in totaal 5 man. Het zware werk was al door 2 andere groepen gedaan.
Nu moest er o.a. geschilderd worden. Plafonds witten en kozijnen schilderen. Peter ging voortvarend aan de gang. Blaren op de vingers van de kwasten vasthouden. Toch doorgaan.
Slapen in het Hostel en in het weekend naar Dracula. Hij vond het prachtig en vergat zijn eigen leed.
Hij was hier om het lot van kinderen te verbeteren.
 
Hij is ook nog met de groep op bezoek geweest bij de geitenboerderij van Hannah Smit.
Dat zou  wel eens een volgende klus kunnen worden. Een kaasboerderij maken in een oude schuur.
Ook weer voor kinderen met een beperking.
 
Door de groep waar hij mee weg was werd hij op handen gedragen. Niets was hem teveel en zijn humor, ondanks de wetenschap van zijn ziekte, was ongekend. Hij was de gangmaker van de groep.
Zijn gezin en familie stuurde volop mail via de computer van André Muit.
Ook André zocht Peter tijdens het werk regelmatig op en ze stonden dan even te praten. Waarover?
 
Peter is niet meer meegegaan naar de kaasmakerij. Hij was toen al te zwak.
Wel kwamen regelmatig leden van de stichting bij Peter op visite. Dat werd door de familie zeer gewaardeerd.
 
Peter is overleden op 13 mei 2013.    
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
>>> Terug naar boven <<<
In memoriam
Marius van den Heuvel
 
 

 

Op zondag 17 april 2016 ging de telefoon en kwam het bericht dat op die dag Marius was overleden, totaal onverwacht!

Het duurde even voordat ik besefte wat ik zojuist gehoord had. Mijn gedachten gingen een dag terug...

Zoals gewoonlijk op de zaterdagmorgen waren we aan het hardlopen, iets wat we al vele jaren deden met een hele trouwe groep vrienden. Jij had zoals altijd tijdens de oefeningen het hoogste woord, doorspekt met de nodige humor. Na afloop, onder het genot van het gebruikelijke glaasje Jägermeister, spraken we samen nog over de avond daarvoor in Nieuw-Vennep; we waren getuigen geweest van een heel bijzonder concert van het Poolse jeugdorkest The Young Cracow Philharmonic met het koor Trumpets of the Lord. De opbrengst van dat concert was bedoeld voor arme schoolkinderen in Roemenië. Vervolgens hebben we nog een hele poos staan praten met onze Roemeense vrienden die ook uitgenodigd waren. Uiteraard ging het daarbij ook over ons nieuwe project in Plopana, de bouw van een multifunctioneel centrum gericht op de opvang en begeleiding van kinderen en hun ouders of verzorgers in een van de armste regio’s in Europa!

Rond het jaar 2006, jij iets eerder dan ik, zijn we in contact gekomen met de Werkgroep. Diverse malen hebben we sindsdien samen als leden van een groep vrijwilligers in Roemenië aan een bouw- of renovatieproject gewerkt. Tijdens onze vele wandelingen, ’s avonds na gedane arbeid, werd jij bijzonder geroerd door de zwerfkinderen die daar liepen. Ook de vele zwerfhonden maakten jou verdrietig.

Samenwerken met jou was altijd heel plezierig. Zelf vond je dat je twee linkerhanden had, maar het tegendeel was waar! Aan diverse projecten heb je meegewerkt. Eerst als klusser en later, sinds 1 januari 2009, in de rol van secretaris. In die laatste hoedanigheid viel op hoe je tijdens vergaderingen en in de verslaglegging daarvan steeds de juiste toon wist te treffen. Een uiterst waardevolle vaardigheid in een organisatie die bestaat uit vogels van diverse pluimage!

We zullen je blijven herinneren tijdens de activiteiten van de Werkgroep en tijdens het hardlopen op de zaterdagochtend in de duinen.

Wel uit het oog maar niet uit het hart......!

Henny Duivenvoorden

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

In memoriam
Co Klootwijk

 
Op 26 juni 2017 bereikte ons het droeve bericht dat Co Klootwijk onverwacht was overleden.

In 1996 was hij één van de initiatiefnemers van wat later Werkgroep Oost-Europa is gaan heten. Na een lange loopbaan in de Nederlandse bouwwereld wilde hij zijn opgedane ervaring, kennis en kunde blijven toepassen om anderen op deze wereld die het minder goed getroffen hebben, kans op een betere toekomst te geven.

Zijn functie als technisch bestuurder bekleedde hij tot 2012, maar voorafgaand aan dat moment had hij via zijn grote netwerk wel gezorgd voor een waardige opvolger. Kort daarvoor, op 28 oktober 2011, mocht hij samen met zijn geliefde Cathrien de officiële opening van het multifunctioneel centrum in Bacau (Roemenië) verrichten. Dat beschouwde hij als een hoogtepunt, maar nog niet als een definitief afscheid. Zolang zijn gezondheid het toeliet, bleef hij aan de zijlijn met ons meedenken en meeleven.

Co had een enorme gedrevenheid en doorzettingsvermogen; het vraagt veel moed, durf en energie om de kar te trekken in een vrijwilligersorganisatie die hoogwaardige nieuwbouw- en renovatieprojecten weet te realiseren, ver weg van huis. Dankbaar maakte hij gebruik van zijn ruime kennissenkring om voor onze organisatie en projecten goede mensen te werven, voor een schappelijke prijs materialen en gereedschappen aan te schaffen, of een ruimhartige financiële bijdrage te regelen.

Zijn ontspanning vond hij o.a. in kilometerslange wandelingen, maar ook bij pétanquevereniging de Spaanse Ruiter, waar hij met veel plezier balletjes kon opgooien.

Op 29 april 2009 ontving Co een welverdiende Koninklijke onderscheiding; niet alleen voor zijn inzet voor de Werkgroep, maar ook voor zijn vele andere activiteiten die onze maatschappij ten goede kwamen. Ook niet onbenoemd mag blijven zijn onnavolgbare inzet - ook met prachtig meubelmakersvakwerk - voor kerk, familie, vrienden en bekenden.

"Heb vertrouwen…” en "Soms gebeurt er een wonder…” waren kenmerkende uitspraken van hem.

In grote dankbaarheid gedenken wij ‘Ome Co’ Klootwijk: een kleine man, een groot mens!